قبل از ثبت‌نام در کلاس تکواندو به این 5 نکته توجه کنید

قبل از ثبت‌نام در کلاس تکواندو باید بدانید که بیشتر مردم پول، انگیزه و سلامت مفصل‌هایشان را در باشگاه‌های غیراستاندارد هدر می‌دهند. تکواندوی واقعی یعنی تمرین زیر نظر مربی ارشد، روی تاتامی ضخیم و بهداشتی و در کلاسی که رده‌های سنی در آن تفکیک شده‌اند؛ نه صرفا پوشیدن لباس سفید و لگدزدن در هوا.

اگر فریب باشگاه‌های «کمربند سیاه یک‌ساله» یا جام‌های روی دیوار را بخورید، نتیجه‌ای جز آسیب‌دیدگی مچ پا و دلسردی نخواهید گرفت. در این راهنما، معیارهای انتخاب مربی، استانداردهای سالن تمرین و مسیر واقعی پیشرفت از مبتدی تا کمربند مشکی را بررسی می‌کنیم تا با چشم باز ثبت‌نام کنید. 

1. مربی حرفه‌ای چه ویژگی‌هایی باید داشته باشد؟

در تکواندو مربی همه‌چیز است. اگر مربی دان پایین، کم‌تجربه یا بی‌حوصله باشد، نه‌تنها پیشرفتی نمی‌کنید؛ بلکه آسیب‌های مفصلی دائم سراغتان می‌آید.در تکواندوی استاندارد (WT)، یک مربی ارشد (Master) حداقل باید دارای کمربند مشکی دان 4 به بالا باشد. کمربند مشکی دان 1 تا 3 صرفا اجازه کمک‌مربی‌گری، آن هم زیر نظر مربی ارشد را دارد.

• دادزدن نشانه‌ قدرت نیست: مربیان رزمی دستورها را محکم می‌گویند؛ اما این با دادزدن و سرکوب‌کردن هنرجو فرق دارد. به واکنش بچه‌ها در کلاس دقت کنید. آیا از ترس منقبض می‌شوند یا با انرژی و اشتیاق پاسخ می‌دهند؟
• مربی باید خودش هم در حال یادگیری باشد: مربی‌ای که سال‌ها دان خود را ارتقا نداده، در هیچ سمینار فنی شرکت نکرده و به دانسته 5 سال پیش خود متکی است، از‌رده‌خارج محسوب می‌شود.
• الگوی عملی: مربی که از سلامت و آمادگی جسمانی صحبت می‌کند اما خودش اضافه‌وزن دارد یا سیگار می‌کشد، اصلا قابل اعتماد نیست.

2. امکانات یک باشگاه تکواندو استاندارد

تاتامی‌ها و کف‌پوش‌ها مسئله مرگ و زندگی مفصل‌های شما هستند. زمین چوبی، بتنی یا موکت؟ اصلا و ابدا! موکت شست پا را گیر می‌اندازد و مچ را می‌چرخاند. زمین سخت بدون تشک استاندارد هم یعنی تخریب زانوها در هر بار فرودآمدن.

تاتامی باید ضخامت کافی داشته باشد، از مواد بهداشتی ساخته شده باشد و به‌طور مرتب ضدعفونی شود. عفونت‌های قارچی پوست و قارچ‌های پوستی در سالن‌های کثیف بیداد می‌کنند. علاوه‌بر این، میله‌ها و ستون‌های وسط سالن یا زوایای تیز دیوارها حتما باید پوشش ضربه‌گیر داشته باشند.

خیلی‌ها فقط به‌خاطر 10 دقیقه مسیر نزدیک‌تر، در یک زیرزمین نمور و بی‌کیفیت ثبت‌نام می‌کنند. این یک اشتباه محض است. اگر در پایتخت زندگی می‌کنید و به‌دنبال گزینه‌ای اصولی می‌گردید، بررسی باشگاه تکواندو شرق تهران مانند آکادمی تکواندوی امیر که تمام استانداردهای یک باشگاه مناسب را دارد، بسیار منطقی‌تر از رفتن به باشگاه‌های غیراستاندارد است. 

3. کلاس تکواندو مناسب چه رده سنی است؟

تکواندو سن و سال نمی‌شناسد؛ اما روش آموزش در هر سن تفاوت زیادی دارد. نگاه تجارتی بعضی باشگاه‌ها باعث شده است تا سانس‌های مختلط سنی (کودک و بزرگسال باهم) تشکیل دهند. یک فرد 25 ساله قرار نیست تکنیک‌های خود را روی یک بچه 8 ساله تمرین کند. ریتم تمرین، میزان جدی‌بودن، نوع بدنسازی و هدف یک بزرگسال با کودک زمین تا آسمان فرق دارد.

• کلاس کودکان (30 تا 45 دقیقه): باید تمرکزش روی بازی، انضباط، ایجاد هیجان و تقویت هماهنگی عصب و عضله باشد.
• کلاس بزرگسالان (60 تا 90 دقیقه): باید روی آمادگی جسمانی سنگین، انعطاف‌پذیری، تکنیک‌های واقعی و مبارزه تمرکز کند.

4. مسیر پیشرفت هنرجو از مبتدی تا حرفه‌ای

گول «کارخانه‌های کمربند سیاه» را نخورید! بعضی باشگاه‌ها برای جذب مشتری وعده می‌دهند که ظرف یک سال به شما کمربند سیاه می‌دهند؛ اما هیچ‌کس 1 ساله کمربند سیاه واقعی نمی‌گیرد. این مجموعه‌ها فقط به‌دنبال دریافت هزینه‌های آزمون مداوم از شما هستند. سیر تکامل هنرجو شامل مراحل زیر است: 

• ساعات تمرین لازم: حداقل 500 تا 600 ساعت تمرین مستمر برای درک درست تکنیک‌های پایه نیاز است.
• زمان‌بندی کمربند سیاه: برای یک هنرجوی معمولی با 3 جلسه تمرین در هفته، رسیدن به کمربند سیاه دان یک بین 3.5 تا 4 سال طول می‌کشد.
• اهمیت پایه‌ها: تعادل و ضربات ساده پایه (مثل آپ‌چاگی و دولیوچگی) شما را در مبارزه نگه می‌دارند. ضربات چرخش 360 درجه نمایشی فوق‌العاده‌اند؛ اما بدون پایه محکم، در مبارزه واقعی هیچ کاربردی ندارند.

5. اشتباهات رایج هنگام انتخاب کلاس تکواندو

برای این‌که کلاه سرتان نرود، در هنگام ثبت‌نام در کلاس تکواندو، این چهار اشتباه مهلک را مرتکب نشوید:

• ملاک قراردادن کاپ‌ها و کاغذهای روی دیوار: جام‌ها و مدال‌های قدیمی مربی نشان‌دهنده کیفیت آموزش امروز او نیستند. خیلی از این جام‌ها حاصل تورنمنت‌های درجه‌سه بدون حریف جدی بوده‌اند.
• ندیدن کلاس‌های تمرینی قبل از ثبت‌نام: حتما یک جلسه کامل به‌عنوان تماشاگر بنشینید. رفتار مربی با هنرجویان ضعیف‌تر را زیر نظر بگیرید.
• انتخاب صرفا بر اساس ارزان‌بودن: آموزش رزمی ارزان، معمولا با جمعیت 50 نفره در یک سالن کوچک و بی‌توجهی مربی به هنرجوها همراه است.
• بی‌توجهی به رفتار ارشدهای باشگاه: کمربندمشکی‌های قدیمی باشگاه را نگاه کنید. آیا با جدیدترها متواضع و کمک‌کننده هستند یا رفتاری زورگویانه دارند؟ ارشدهای یک باشگاه، تصویر آینده شما یا فرزندتان در آن مجموعه هستند.

خلاصه کلام؛ چگونه بهترین باشگاه را انتخاب کنید؟ 

سخت‌گیر باشید، سوال بپرسید و اولین باشگاهی را که دیدید انتخاب نکنید. انتخاب درست یک باشگاه تکواندو در تهران می‌تواند سبک زندگی شما را برای همیشه مثبت کند و انتخاب اشتباه، فقط مصدومیت و دلسردی به همراه خواهد داشت.

حالا وقت آن است که به‌جای جست‌وجوی بی‌پایان در دنیای مجازی، به‌صورت حضوری از باشگاه تکواندوی امیر ابوحمزه بازدید کنید یا برای ثبت نام تماس بگیرید. تفاوت را از همان لحظه‌ای که پا به سالن می‌گذارید، خودتان متوجه خواهید شد. قدم اول را بردارید و سطح تمرینتان را ارتقا دهید. 

منابع:

https://www.taekwondo-guide.com/Choosing-a-Taekwondo-School.html

https://www.fortatama.com/blog/how-to-choose-the-right-taekwondo-class-for-beginners

https://martialmethodology.wordpress.com/2015/02/25/how-to-find-a-good-taekwondo-school-dojang/

https://rheetaekwondosydney.quora.com/Looking-for-the-Best-Taekwondo-Centre-4-Mistakes-to-Avoid

https://southerncrossmartialarts.com/10-biggest-mistakes-people-make-when-choosing-a-martial-arts-school/